Review: Assassin’s Creed Syndicate

By David van der Lof | Artikelen, Recensies

Een nieuwe Creed, een nieuwe stad. Ditmaal mag de Britse hoofdstad het toneel zijn van messenwerpende, sluipende en rovende moordenaars: Assassin’s Creed Syndicate speelt zich af in Londen, ten tijde van de industriële revolutie. Ook deze stad is ten prooi gevallen aan de Tempeliers, de gezworen vijanden van de Assassijnen. Ditmaal is het aan een broer en zus om de stad uit deze ijzeren greep te bevrijden in Assassin’s Creed Syndicate.

In de strijd tegen de Tempeliers neem je afwisselend Jacob en Evie Frye onder je hoede. Beiden zijn in hun twintiger jaren en kenmerken zich daarmee door wat ongeremd gedrag. Zus Evie heeft een wat groter doel voor ogen: het vinden van de Pieces of Eden, de met magische krachten beladen voorwerpen die al sinds het eerste Assassin’s Creed-deel een grote rol spelen. Tweelingbroer Jacob wil rebelser optreden tegen de gevestigde orde en besluit andere opstandelingen te rekruteren en zo een bende te vormen, de Rooks, om de straten schoon te vegen en op de bekende manier buurten te bevrijden.

Dit schoonvegen is wel nodig ook, want industrieel Londen ziet er behoorlijk grauw uit. De lucht hangt vol met rookpluimen en overal staan fabrieken, waarin niet geschuwd wordt voor kinderarbeid. De meeste zijmissies bestaan dan ook uit het bevrijden van onderdrukte arbeiders of het omleggen van bendeleiders. Zo wordt de mooi vormgegeven kaart van Londen langzaam minder rood.

ACsyndicate2

Details

De in Assassin’s Creed Unity geïntroduceerde parkour-stijl van rondrennen en klimmen is wederom aanwezig, maar lijkt iets minder complex te zijn. Dit levert toch nog de nodige stuntelingen op, waarbij de hoofdpersoon een bepaalde sprong niet wil maken of toch een verkeerde muur beklimt. Deze knulligheden zijn helaas nog steeds niet uit de besturing verdwenen. Ditmaal word je wel iets geholpen door een Batclaw-achtige grapplehook waarmee grote afstanden, zowel horizontaal als verticaal, kunnen worden afgelegd. Pijnlijk is dat als je ook maar iets boven de daken rondslingert, de texturen van bijvoorbeeld de straten duidelijk vlak zijn. Zodra je dichterbij komt, poppen voorwerpen in beeld en worden opeens stenen zichtbaar. Deze radius om het karakter heen is zo klein, dat als je op straat staat, al tien meter verderop de wereld veel minder details bevat. De rookpluimen uit de schoorstenen zijn ook allemaal hetzelfde (qua grootte, vorm en kleur), en voor de inwoners zijn slechts een handvol modellen gebruikt, waardoor over gekopieerde mensen rondlopen.

Tegenvallers

Dat de game grafisch dus erg tegenvalt zou op zich niet zo’n probleem moeten zijn, als de missies gewoon interessant en afwisselend zijn. Er is zoals vaker weer een blik interessante historische figuren opengetrokken. Dit levert leuke ontmoetingen op met onder andere Bell, Darwin en Dickens, maar zelfs ook koningin Victoria. Bekende gebouwen als het Buckingham Palace en de Big Ben ontbreken uiteraard niet, maar ook bij deze gebouwen ontbreekt veel detail als je net te ver weg staat. Het helpt ook niet dat de tweeling oppervlakkige karakters hebben en dat er nauwelijks een groter doel is dan het bevrijden van een stad uit de klauwen van de zoveelste slechterik. Het is allemaal erg inwisselbaar, net als het verhaal, en dat is jammer. Het sluipen werkt iets beter en als je gezien wordt is niet direct de missie voorbij, maar hieruit blijkt ook weer de belachelijke intelligentie van vijanden. Een lijk voor iemands voeten wekt geen reactie op en elke bewaker trapt in dezelfde val. Als je dan toch elementen van Far Cry implementeert (aanvallen van hideouts en markeren van vijanden met Eagle Vision), zorg er dan ook voor dat ze dezelfde alarmerende reactie hebben wanneer ze ontdekken dat een van hun maten net zijn halsslagader heeft ingeleverd.

ACsyndicate3

Assassin’s Creed Syndicate is een tegenvallend deel met een mager verhaal, dezelfde type zijmissies, een grauw en lelijk Londen en oppervlakkige hoofdpersonen. Hoe Ubisoft met telkens dezelfde formule zoveel games blijft verkopen, is mij een raadsel. Ik ben fan van de serie vanaf het eerste uur, en heb alle grote releases gespeeld behalve Unity, dus ik was benieuwd wat er ondertussen met mijn geliefde serie was gebeurd. Helaas, de aanpak is hetzelfde gebleven. Het is ook lastig te innoveren als je jaarlijks een game wil releasen, maar hiermee doen ze zich echt te kort. Er moeten boeiendere verhaallijnen te bedenken zijn en spectaculairdere moorden te plegen zijn als er iets meer tijd genomen wordt voor de ontwikkeling van een Assassin’s Creed. Gebeurt dit, dan kan ik hopelijk mijn eens zo geliefde gameserie weer zien opbloeien.

Like this Article? Share it!

About The Author

Leave a Reply