Recensie: Dark Souls

By Wesley Akkerman | Games, Recensies

From Software heeft met Demon’s Souls een meedogenloze titel op de markt gebracht, die werd geprezen om zijn moeilijke gameplay en donkere sfeer. Zal het spirituele vervolg op de action-adventure dungeon crawler eenzelfde lot wachten?

Je weet niet waar je heen moet of gaat, maar je verzamelt onderweg de nodige wapens. Er liggen verkoolde lijken in ellenlange gangen vol spinnenwebben en gaten. Je hebt nog geen zwaard, dus trekt dat lange mes uit een hol lichaam. Het schild heb je eerder al gevonden, dat heeft je al meerdere keren beschermd tegen de grijpgrage kronkelhanden van de ondode. Net wanneer je het lef gevonden hebt om door te rennen, suist er een pijl langs je linkeroor. Je staat even plots stil om te kijken waar die vandaan komt. Ah, aan het einde van de gang staat er een met zijn boog in zijn handen. Je volgende slachtoffer.

Je leeft van ondode naar ondode, als ondode. Je krijgt de taak om de verrotte, maar prachtig vormgegeven wereld in te trekken, om een verschil te maken. De wereld die eens gedomineerd werd door vuurspuwende draken. Van dat tijdperk is echter geen sprake meer, hoewel er her en der nog een verdwaalde draak rondvliegt. Het kan niet meer op. Mensen leven in een mooie tijd, totdat er opeens een raar en onverklaarbaar verschijnsel de kop opsteekt. Mensen gaan dood, maar blijven leven. Ze verliezen naar verloop van tijd hun verstand en veranderen in een hol lichaam.

Datzelfde lot ligt jou ook in het verschiet, maar jij krijgt de kans daar iets aan te doen. Daarvoor moet je wel gigantisch door het stof gaan. Monsters die niet op je scherm passen en vaak tien keer sterker zijn dan jij, zijn geen uitzonderingen. Je wilt hen het liefste ontlopen, maar je moet er vroeg of laat toch aan beginnen. Een knagend gevoel van binnen dwingt je ertoe, ook al weet je dat je geen schijn van kans maakt. Volhouden en meppen, dat is het devies. De lijfspreuk die altijd door je hoofd heenvliegt als je heel even uitrust naast een kampvuurtje.

Zo simpel als het er uit ziet, zo verraderlijk kan het zijn. Datzelfde kampvuurtje helpt je je spel op te slaan, vult je levensenergie en stelt je in staat je ervaringspunten te verdelen, maar zorgt er ook voor dat alle vermoorde ondode weer tot leven komen.  Je wilde alleen maar bijkomen van al die gruwelijkheden en pittige eindbazen, maar wordt daar keihard voor gestraft. Je weet dat wanneer je naar buiten gaat, dezelfde monsters op de loer liggen. Je hoeft daarvoor niet terug te lopen, want ze komen vanzelf wel op jou af wanneer ze je zien. Iedere keer is het dus een worsteling om te bepalen of je nou wel of niet je levensenergie bijvult. Want niet lang daarna ben je het toch weer kwijt aan dezelfde monsters.

Dark Souls doet ook geen enkele moeite om het je als spelers aangenaam te maken. Dat zit hem niet alleen in de duistere aankleding en grimmige sfeer, maar ook in de gameplay. Het pauzescherm zet het spel niet op pauze, maar laat het spel gewoon op de achtergrond doorlopen. Naast je levensmeter heb je een staminameter. Die laat zien hoe vaak je nog kunt slaan en zwaaien met je zwaard. Hij vult zichzelf wel vlot aan, maar als het je te heet onder je voeten wordt wil je toch zo snel mogelijk alles en iedereen dood hebben. Dat gaat niet. Je zult dikwijls moeten rennen en hopen dat je niet eerder sterft dan dat de staminameter gevuld is.

Daar houdt het niet bij op. Je wordt meerdere keren verrast door ongemakkelijke situaties en onontkoombare vallen. Een rollend, brandend vat dat uit het niets de trap af rolt zal vaker de reden van je doodgaan zijn dan de vele wandelende skeletten. Hoewel, soms komen ze met z’n tienen tegelijk op je af. Dan knijp je toch wel je billen fijn. Wat te doen? Ze rennen te snel, hebben vaak lange afstandswapens en het kost teveel tijd om potions te drinken die je energie bijvullen. Volhouden en meppen. Meppen tot je er letterlijk bij neervalt. Meppen tot je staminameter leeg is en rennen tot hij weer gevuld is. Meppen.

Gelukkig is dat meppen niet voor niets. Je krijgt namelijk ervaringspunten voor het doden van ondode. Die kun je verdelen over een hoop eigenschappen van je personage, om hem sneller, sterker of bijvoorbeeld slimmer te maken. Je kunt dat pas doen op het moment dat je bij een kampvuur staat. Ga je eerder dood dan dat je daar bent, dan verlies al je verzamelde punten. Wil je die terug hebben, dan moet je er voor knokken. Je moet je een weg slaan door dezelfde vijanden en hopen dat je je ervaringspunten kunt terugverdienen.

Nee, Dark Souls is niet voor watjes. Dit is een game voor de ongeveinsde hardcore gamer die op een echte uitdaging wacht. Je zult met fijngeknepen billen op je stoel zitten, je controller door de kamer smijten en het bloed onder je nagels vandaan zien kruipen. Maar als je alles eenmaal hebt doorstaan, dan ben je trots op jezelf. Elke voltooide uitdaging is er een om trots op te zijn, want in Dark Souls krijg je niets cadeau. Het spel is mooier, groter en beter dan Demon’s Souls. En ja, die was al enorm pittig. Maak je borst maar nat.

Cijfer: 9

Like this Article? Share it!

About The Author

is mede-oprichter van Spotlight!TV en een freelance journalist gespecialiseerd in de Nederlandse gamesindustrie. Schrijft op Spotlight!TV en op het web over games, series, films, tech en muziek. Streamt ook nog wel eens, maar dat schiet er vaak bij in.

Comments are closed.