Recensie: The Internship

By Marc | Artikelen, Recensies

Vince Vaughn en Owen Wilson zijn acht jaar na The Wedding Crashers weer samen in een komediefilm. Ditmaal met Shawn Levy in de regiestoel. Is het deze keer net zo grappig?

In 2005 lieten Vaugh en Wilson zien een prima komedie af te leveren. Met The Wedding Crashers hadden ze een vlotte film afgeleverd met veel platte humor en een romantische ondertoon. Anno 2013 zijn ze samen weer terug in The Internship. Billy McMahon (Vaughn) en Nick Campbell (Wilson) zijn twee succesvolle horlogeverkopers. Tot ze erachter komen via een klant dat hun baas (John Goodman) de zaak heeft gesloten omdat alles digitaal wordt en er geen vraag meer is naar horloges.

Billy krijgt het idee om stage te lopen bij Google. Als je daar een zomer lang stage loopt kan het eindigen in een baan. Samen gaan ze het avontuur aan. Als oudste van de stagelopers vallen ze erg buiten de boot, zeker omdat ze niet bekend zijn met computers. Al snel komen ze terecht in een groep met buitenbeentjes en moeten ze opdrachten doen om de baan te winnen. Natuurlijk weten ze niks van programmeren of van software en dus zijn ze erg afhankelijk van hun groepsgenoten. Al snel blijkt dat de groepsgenoten leven voor school en leren en geen sociaal leven hebben. Billy en Nick leren hun genieten van het leven en de groepsgenoten helpen hen om door de opdrachten te komen.

The internship

En dat is wat deze film eigenlijk is, een hele lieve film. Nick gaat ook nog achter een lerares aan en versiert haar langzaam, want wat romantiek hoort ook in zo’n film. De grovere humor uit The Wedding Crashers komt hier niet echt aanbod en in plaats daarvan zien we een veel vriendelijkere vorm van humor. Het is allemaal niet zo hard en het tempo ligt veel lager. De meeste grappen komen ook niet van Vaughn of Wilson, maar van medespelers. Zo zit Yo-Yo Santos (Tobit Raphael) in hun groep en af en toe hoor je dingen uit zijn opvoeding. Zo blijkt zijn moeder hem thuis school te geven en hem regelmatig uit te schelden en te meppen. De manier waarop Yo-Yo dit vertelt zijn een paar van de leukste stukjes. Zo straft hij zichzelf ook door wenkbrauwharen uit te trekken als er iets verkeerd gaat, wat eindigt in een compleet uitgetrokken wenkbrauw. Vaugh is zelf het best op dreef tijdens het sollicitatiegesprek. Hierin neemt hij het voortouw en begint een waterval van onzin te vertellen. Vaughn op zijn sterkst in de film. Wilson wordt nergens in de film echt grappig en speelt eigenlijk wat hij altijd speelt. Het doetje die iedereen wel leuk vindt en er uiteindelijk met het meisje vandoor gaat die eerst ongrijpbaar leek.

Het zijn deze keer meer de mensen om hen heen die de show stelen. Zo speelt Will Ferrell er even in mee, als de vriend van de zus van Wilson. Hij biedt hem een baan aan in zijn matrassenwinkel. En hoe Ferrell met de klanten en personeel omgaat is om te genieten. Ferrell speelt een eerste klas eikel en praat alleen maar over seks. Hij heeft ook een vreselijke tattoo in zijn nek van een Hebreeuwse tekst, wat zijn verschijning af maakt. Ook komt er geforceerd nog even een stuk sport voorbij. In The Wedding Crashers kwam dat ook voorbij en was het grappig om te zien hoe Vaughn erg fanatiek losging. Deze keer moeten ze zwerkbal doen. Je leest het goed, zwerkbal. Het idee leek leuk om Vaughn los te zien gaan tegen jongeren, maar de scène werkt totaal niet. Een gemiste kans.

internship 2

De structuur van de film is vergelijkbaar met The Wedding Crashers. Zelfs als Vaughn genoeg van Google krijgt en besluit toch maar weer een verkoper te worden, komt er, net als in The Wedding Crashers, weer een enorme lomperik. In Crashers was dit Will Ferrell die een Funeral Crasher was geworden, deze keer is het Rob Riggle (The Hangover, 21 Jump Street) die een verkoper van scootmobielen is. Hij slijt deze aan een bejaardentehuis en geniet ondertussen ook van de oude omaatjes daar. Wederom speelt ook hij een enorme eikel en steelt daarmee de scene. De humor is wat harder en grover. Sergey Brin (co-founder van Google) komt ook nog even voorbij, cool!

Deze film is wat vriendelijker en wat rustiger dan The Wedding Crashers. Het grappen tempo ligt niet zo hoog en komen eigenlijk niet tot weinig van Vince Vaughn en Owen Wilson. Juist de medespelers zijn degene die de grappen leveren. Zo zijn met name Will Ferrell en Rob Riggle de grappenmakers, ondanks hun korte verschijningen. Vaughn schreef ook het script voor de film en dat merk je terug. Vaughn levert af en toe een waterval aan tekst van alleen maar onzin, wat in het begin prima is, maar later ook wel wat irritant wordt. Met name als de stagiaires een bug moeten zoeken in een code en Vaughn begint over Jeff Golblum in de film The Fly. Iets wat echt nergens opslaat en ook niet grappig is. De film gaat over een goede balans van genieten van het leven en leren en werken. Toch is twee uur wel aan de lange kant.

Cijfer: 6.0

Like this Article? Share it!

About The Author

the Movie Maniac! Marc is onze Marvel- en Star Wars-fanboy en weet alles van films. Hij kijkt er vijftien tot twintig per week.

Comments are closed.