Recensie: Exodus: Gods and Kings

Ridley Scott brengt het bekende verhaal van Mozes en laat er zijn visie op los. Een ware spektakel-film of een flinke misser?

Vrijwel iedereen kent het verhaal wel, Mozes (Christian Bale) is terechtgekomen bij de farao van Egypte, nadat zijn ouders hem in een kribbe in een rivier hadden gezet om te voorkomen dat hij werd gedood. Er kwam namelijk een voorspelling dat er een jongetje geboren zou worden onder het Joodse volk, die de ondergang zou zijn voor de farao. De farao besloot dus om alle pasgeboren jongetjes te doden zodat dit niet zou gebeuren. Mozes groeit vervolgens op bij de farao en gaat een keer kijken bij alle slaven nadat er wat onrust is. Hier komt hij een Nun (Ben Kingsley) tegen die hem vertelt dat hij geen Egyptenaar is en wie hij echt is. Mozes gelooft dit niet en gaat weg. Maar dit nieuws blijft aan hem knagen. Wanneer hij er achter komt dat hij echt bij het volk van Nun hoort en de farao Rhamses (Joel Edgerton) dit ontdekt, wordt hij verbannen. Hij vertrekt en leidt een prima bestaan tot hij door God wordt bevolen het volk te gaan bevrijden. Mozes gaat terug naar Egypte om zijn volk te helpen, met God achter hem natuurlijk. Hierna volgen onder andere de tien plagen van Egypte en natuurlijk het oversteken van de Rode Zee.

exodus

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: de film valt enorm tegen. Het enige dat de film nog enigszins interessant maakt zijn de grafische effecten. Egypte ziet er vreselijk mooi uit en de plagen zijn enorm gaaf gedaan. De manier hoe de rivieren rood worden van bloed is gruwelijk om te zien. Naast dit is de rest gewoon niet zo boeiend. Allereerst zitten er wat rare keuzes in de film. Als ik bijvoorbeeld vraag: ‘waar denk je aan bij het verhaal van Mozes?’. Negen van de tien mensen zullen dan zeggen: ‘Het moment dat hij de Rode Zee opensplitst’. Juist, dat hele opensplitsen zit er niet in. De zee ebt weg als hij arriveert en dan kunnen ze zo oversteken. Niks geen stok erboven en roepen dat hij open moet, hij verdwijnt gewoon eventjes. Aangezien dat toch een gebeurtenis is waar je naar uitkijkt is het enorm zuur om te zien dat dat niet gebeurt. Verder worden bijvoorbeeld twee van de tien plagen vergeten. Luizen en duisternis zie je dus niet gebeuren. Erg aparte keuzes in een verhaal dat eeuwenoud en bekend is. Waarom zou je daar aan gaan sleutelen? En hoe mooi sommige effecten zijn, zoals ik benoemde, zo lelijk zijn andere. Als Rhamses zijn dode kind vasthoudt is het gewoon bijna lachwekkend om te zien wat een lelijke pop het is. Voeg hierbij nog een verhaal dat niet echt lekker loopt en het is een lange twee-en-een-half uur.

De cast bestaat uit enorm grote namen. Zo zien we dus Christian Bale als Mozes, Joel Edgerton als Rhamses, Sigourney Weaver als Tuya, Aaron Paul als Joshua, Ben Kingsley als Nun, John Turturro als Seti en Indira Varma als Miriam. Zeker niet de minste namen, dus met het acteerwerk zal het wel goed zitten dan? Niets is minder waar als de acteurs een paar van hun belabberdste rollen sinds tijden neerzetten. Bale lijkt weer een soort fragiele Bruce Wayne uit The Dark Knight Rises neer te zetten en lijkt met zijn baardgroei er zelfs op. Hij overtuigt nergens en speelt erg flets. Joel Edgerton als Rhamses overtuigt ook nergens. Je kan hem moeilijk serieus nemen als heerser van Egypte. Sigourney Weaver zit ongeveer veertien seconden in de film en voegt ook niks toe. Ben Kingsley is de enigste die enigszins een leuke rol neerzet, maar ook hij zit er te kort in om wat interessants te doen. Ten slotte hebben we dan nog Aaron Paul als de echte vreemde vis in de vijver. Je ziet gewoon Jesse uit Breaking Bad en ik moest ook hardop lachen toen ik hem voor het eerst zag, en ik was niet de enige. Hij heeft aardig wat tijd in de film, maar zegt amper wat. En dat is maar beter ook want deze gozer is de grootste mis-cast van de hele film. Hij hoort er gewoonweg niet thuis. God wordt gespeeld door een jongetje en nog nooit heb ik zo’n irritant kind gezien. Ook niet echt uitnodigend dus om naar te kijken. Nog een klein puntje waar ik mij persoonlijk erg aan irriteerde: waarom praat iedereen zo enorm netjes Engels in Egypte? Ik vond het zelf verschrikkelijk en deed nog meer afbreuk aan een al benedenmaatse film.

Met regisseur Ridley Scott is het altijd wel hit-and-miss. De ene film van hem is geniaal (Alien, Blade Runner, Gladiator, Black Hawk Down) en andere zijn echte missers (Prometheus, Kingdom of Heaven). Deze film kan zich rustig bij de laatste categorie voegen. Ook nog even een dikke ‘thumbs down’ naar de schrijvers van de film: Adam Cooper, Bill Collage, Jeffrey Caine en Steven Zaillian, aangezien het toch erg knap is om een verhaal dat letterlijk in een boek staat en al eeuwen aan mensen wordt verteld zo te verpesten.

exodus

Ridley Scott vertelt in Exodus: Gods and Kings het Bijbelse verhaal van Mozes en het redden van het Joodse volk van de Egyptenaren. Grafisch is de film een spektakel en biedt het een hoop moois. De plagen zijn erg gaaf en Egypte ziet er geweldig uit. Maar daar houdt het ook op. De film maakt rare keuzes en wijkt enorm van het verhaal af. Zo splijt de Rode Zee niet open en worden er twee plagen overgeslagen. Ondanks dat de cast enorm sterk is, presteren ze het om er een zooitje van te maken. Niemand overtuigt en niemand zet een boeiend personage neer. En dan is een film van bijna drie uur echt wel heel erg lang.

Like this Article? Share it!

About The Author

the Movie Maniac! Marc is onze Marvel- en Star Wars-fanboy en weet alles van films. Hij kijkt er vijftien tot twintig per week.

Leave a Reply