Preview: Mass Effect 3

By Wesley Akkerman | Artikelen, Games, Voorbeschouwingen

Wie zich het einde van Mass Effect 2 nog kan herinneren, weet dat de Reapers op dit moment onderweg zijn naar moeder Aarde. De Reapers zijn een mysterieus ras waarvan niemand gehoord had, totdat Shepard hen op het spoor was. Zij staan inmiddels bekend als het ras dat het universum elke vijftigduizend jaar schoonveegt en laat Mass Effect 3 daar nou net beginnen.

Het wordt Final Fantasy XIII-2 verweten dat het échte einde van het spel later ter download aangeboden werd door Square-Enix. Bezoekers van verscheidene websites zijn het er unaniem over eens dat het een schande is, want je levert als uitgever immers een incompleet product af. Als we twee jaar terug in de tijd gaan zien we daar Mass Effect 2 staan. Aan het einde – als je het hebt overleefd – vlieg je met je resterende bemanning weg van het gevaar en maak je je klaar voor de Reapers. Dat was het dan, kom maar op met het derde deel!

Maar zodra je begint aan Mass Effect 3 – de demo start direct aan het begin van het spel – bevind je je ineens in een compleet andere situatie. Je moet terecht staan voor de daden uit deel twee, maar welke dat zijn is vrij onduidelijk. Dat wordt later nog wel bekend, denk je dan. Opeens wordt er door je oude kapitein gesproken over de driehonderdduizend Batarians die je zou hebben vermoord. Een korte Google search leert je dat je daarvoor de downloadable content Arrival voor moet hebben binnengehaald. Het échte einde van Mass Effect 2 is dus die DLC, die nota bene meer dan een jaar na de initiële release was te downloaden. De meeste gamers hadden al het spel uit het oog verloren.

Dat ben je pas genaaid: om het volledige verhaal van Mass Effect te kunnen volgen moet je dus de downloadable content hebben gespeeld. Niet dat je in dat drie uur durende avontuur de keuze hebt om überhaupt te voorkomen wat er gebeurt, want je wordt in de rode lijn van het verhaal gedwongen om de Batarians in gevaar te brengen. Dan krijg je nog de kans om de wezens uit de verre ruimte te waarschuwen óf je eigen hachje te redden, maar dat is allemaal schijn. Welke keuze je ook maakt, je wordt gedwarsboomd door de Reapers. Op zich spannend, maar het past totaal niet bij het karakter en de uitstraling van het spel.

Deel drie begint met dit gegeven. Je bent gestript van je al bevoegdheden en je schip inclusief bemanning kwijtgeraakt. Je staat op het punt om veroordeeld te worden, tot het moment van de waarheid. Bijna niemand geloofde je in Mass Effect 2, maar de Reapers zijn wel degelijk onderweg. Dat komt je goed uit, want door hun plotselinge komst wordt je de rechtszaak, op z’n zachts gezegd, opgeschort. Wat volgt is een achtbaanrit waar rennen meer doel dan bijzaak is en de laserstralen je om de oren vliegen. De actie en de spanning zit er meteen goed in; niet vreemd gezien de toon die deel twee heeft neergezet.

 

Aan de kern van het spel is amper gesleuteld. Alles voelt nog even fijn als in het vorige deel. Hier en daar is er wat getweakt aan de besturing. Het loopt nu wat soepeler allemaal: vooral het coversysteem lijkt gestroomlijnder dan in zijn voorganger. Het schieten voelt ook nog steeds enorm lekker aan. Het grote gevoel aan controle is kenmerkend voor de serie en ook die is in z’n volledige glorie terug te vinden. De besturing lijkt ook beter te reageren en lijkt ook sneller vertaald te worden naar het spel, wat het gevoel van controle over je personage alleen nog maar beter maakt.

Opvallend aan de demo zijn de keuzes die je in het begin moet maken. We hebben niet onze eigen save game – die tot wel duizend variabelen kan leiden, aldus BioWare – kunnen gebruiken, dus moesten met een verse Shepard starten. Naast de gebruikelijke beslissingen is er ook de keuze om uit drie speelstijlen te kiezen: actiegericht, de traditionele RPG of de filmervaring. De eerste optie biedt een hoop third-person-knokactie en biedt een gestroomlijnd verhaal zonder keuzes, de tweede is de typische Mass Effect-ervaring en de derde biedt heel veel verhaal en maar weinig actie. Vanzelfsprekend kiezen wij de middelste keuze, want anders pakken we wel een willekeurige andere third-person shooter of een boek erbij.

Waar we enorm benieuwd naar zijn is hoe onze keuzes het verloop van het verhaal beïnvloeden. Als we de DLC Arrival als voorbeeld nemen dan hebben we weinig hoop op verschillende ervaringen per speler, maar dat is dan ook een extreem voorbeeld. Het zit hem dan ook voornamelijk in de kleine zaken en zijmissies die een rijkere en uniekere ervaring kunnen bieden in deel drie. Uiteraard is de demo niet zo lang en gaat het allemaal niet zo diep als je hoopt, maar het geeft wel een gigantisch lekker voorproefje van wat je te wachten staat. 9 maart kan niet snel genoeg komen.

Like this Article? Share it!

About The Author

is mede-oprichter van Spotlight!TV en een freelance journalist gespecialiseerd in de Nederlandse gamesindustrie. Schrijft op Spotlight!TV en op het web over games, series, films, tech en muziek. Streamt ook nog wel eens, maar dat schiet er vaak bij in.

Comments are closed.