Recensie: Amy

By Wesley | Games, Recensies

Amy leek zo veelbelovend. Een geweldige trailer, opvallende artwork en een niet vaak voorkomende combinatie van gameplay hebben in de afgelopen weken ervoor gezorgd dat deze downloadable game op onze radar verschenen is. En toch is het gigantisch misgegaan.

Aan het verhaal ligt het in elk geval niet. Amy is een survivalhorror van de ouderwetse stempel, maar bevat een modern verhaal. Eind 2034 crasht er een trein met aan boord onder andere Amy en haar verzorgster Lana. Ze zijn op weg naar een nieuw opvangcentrum voor het kleine, autistische meisje, niet wetende wat er boven hun hoofd hangt. Na de crash raakt Lana Amy kwijt en moet ze als de sodemieter ervoor zorgen dat ze haar terugvindt.

Nadat Lana de trein verlaat, merkt ze op in wat voor wereld ze opeens leeft. De muren brokkelen af, elektrische kabels zijn geknapt en licht is schaars. Her en der liggen er lijken en lijkzakken, met een enkele normaal sprekende mens als afwisseling. Al gauw wordt ze geconfronteerd met zombies die lijden aan een mysterieus virus, dat ook nog eens enorm besmettelijk is. Lana heeft zelf ook last van wat bijverschijnselen. Zo nu en dan trekt ze wit weg en dan moet ze zichzelf medicijnen toedienen. Doet ze dit niet, dan gaat ze een wisse dood tegemoet.

Naast het gevaar van rondlopende zombies en de potentie om er zelf een te worden, jagen er ook nog speciale commando’s op haar. Die zijn door de overheid ingezet om in het plaatsje Silver City, waar de game zich afspeelt, de wereld te ontdoen van die verschikkingen. Het spel maakt je het dus niet gemakkelijk om voort te komen en dat zorgt voor een spannende uitdaging. Zo moet je bijvoorbeeld langs de onderkant van een raam kruipen om de hoek om te gaan, zonder dat een commando je ziet. De simpele puzzels zijn dan ook niet het probleem van Amy. Ook al worden ze ontzettend vaak herhaald en vraag je je af waarom Lana niet alles zelf doet in plaats van Amy overal maar voor te gebruiken.

Het grote probleem zit hem meer in de houterige besturing. Het mag voor zich spreken dat Lana geen superheld of brede gewerendrager is en daarom minder soepel beweegt, maar dat neemt niet weg dat je als ontwikkelaar al het plezier uit de game moet zuigen. Snel omdraaien om te ontkomen aan een vijand zit er niet bij. Vaker dan drie keer meppen, als je al wat raakt, zonder dat je bij moet komen ook niet – al is daar nog wat voor te zeggen. Dat verhoogt de spanning wel, maar het voelt heel kunstmatig. Je moet wachten tot de animatie is afgelopen wil je naar achteren springen om een inkomende klap te ontwijken, maar dan ben je al dood en moet je weer opnieuw beginnen.

Een paar keer is zo’n bovenstaande situatie niet erg. Zeker niet als het bij een paar keer blijft. Amy zit echter vol met dit soort frustrerende elementen dat het niet mogelijk is daar omheen te kijken. Het mag dan wel een survivalhorrorspel zijn, ook zo’n spel moet een degelijke besturing hebben. De ontwikkelaar heeft er daarnaast een kunst van gemaakt om zoveel mogelijk knoppen op de controller te gebruiken, waardoor alles ook nog eens onoverzichtelijk gepositioneerd is ingedeeld; dat levert onnodige rompeslomp op en dat kan Amy niet gebruiken. Tel daarbij bovenop dat je er eigenlijk ook niet achterkomt wat er nou precies allemaal speelt in Silver City en je blijft met een leeg en gefrustreerd gevoel achter je televisie zitten.

Het grootste punt van ergernis zit hem in het doelloos rondlopen. Het spel zegt nooit wat je moet doen of waar je heen moet, maar laat je net zo lang tegen muren aan schuren in de hoop dat je iets vindt waarmee je iets kunt. De kamers zijn vaak donker, dus je ziet ook nog geen hand voor ogen. Op het moment dat je alle vijanden in een kamer hebt gedood zijn die momenten het ergst. Er gebeurt niets en je hebt constant het idee iets over het hoofd te zien. Maar wat? Je hebt geen flauw idee, omdat het spel je nooit van de benodigde informatie voorziet.

Dat zijn al drie redenen om het spel niet binnen te halen op je PS3 of 360. Drie redenen die ervoor zorgen dat je wel een unieke sfeer mist. Lana is een breekbaar persoon – letterlijk, want na één klap ligt ze al dood op de grond – die haar best doet om Amy te beschermen. De locaties zijn allemaal nauw, klein en benard, evenals de hachelijke situaties waarin je terecht komt. Het spel schreeuwt ‘jaren negentig’ uit, alsof Resident Evil, maar vooral ook Silent Hill nooit bestaan hebben. Met die laatste is Amy het beste te vergelijken: het gebrek aan goede, bruikbare wapens zorgen ervoor dat je altijd op je hoede bent, of er nou een monster in beeld is of niet. Daarentegen is Amy, net als Dead Space, nooit echt eng, maar wel super spannend. Dat komt het spel echt ten goede. De graphics en de enorm toffe soundeffects dragen ook nog eens bij aan de sfeer.

Al die lof ten spijt blijft Amy echter hangen in een stomvervelende trial and error-gameplay waar je u tegen zegt. De stroeve besturing en de doelloosheid nekken het spel zo hard, dat je beter Dead Space of Silent Hill uit je kast kunt pakken wanneer je even lekker digitaal wil griezelen. Het is wel erg jammer, want het had veel meer kunnen bieden. Het verhaal en de personages lenen zich daar uitstekend voor. Hier had veel meer van gemaakt kunnen worden.

Like this Article? Share it!

About The Author

is mede-oprichter van Spotlight!TV en een freelance journalist gespecialiseerd in de Nederlandse gamesindustrie. Schrijft op Spotlight!TV en op het web over games, series, films, tech en muziek. Streamt ook nog wel eens, maar dat schiet er vaak bij in.

Comments are closed.